«

»

Moeizaam en wisselvallig seizoen ten einde, blik op volgend seizoen

Wat kunnen we er van zeggen? Één ding is zeker: toen ik op Mallorca fluitend het asfalt uit de straat reed dacht ik niet dat ik mijn seizoen er zo kleurloos uit zou zien. Er zijn wel wat verklaringen voor te vinden, maar ik zal iedereen deze besparen. Vooral omdat ik onmogelijk kan inschatten in welke mate de verschillende verklaring te maken heeft met het wisselvallige presteren. Het spreekt voor zich dat ik voor mezelf wel een inschatting hiervan probeer te maken en probeer deze oorzaken te elimineren voor de komende seizoenen.

Afijn, hoe zag het seizoen er dan uit? Om ieders gemoed niet te zeer op de proef te stellen zal ik het kort en positief houden. Verwijd me nu dus geen gebrek aan zelfkritisch vermogen, hè, ik doe dit voor jullie! 😉

Horst aan de Maas – DNF. Dat was niet best: niet in orde. Nog nooit bleef mijn fysieke prestatie zoveel achter bij mijn verwachtingen voor de race. Een shock waarvan ik het gevoel heb dat ik deze het seizoen eigenlijk niet meer te boven ben gekomen. Oh, wacht, we zouden het positief houden.

Breukelen – Goed gezwommen! Redelijk op m’n gemakje 13m00s op de km, een nieuw zwem-PR.

UT triathlon (eredivisie) – Goed looponderdeel in de individuele ochtendserie, (uit mn hoofd: 8e looptijd dacht ik?)

Gladbeck (bundesliga) – Fluitend 750m gezwommen, lopen ging makkelijk.

Belfort – Eerst drie km op kop gelopen van het WK.

Amsterdam (eredivisie) – Sterk gefietst, in combinatie met een solide looponderdeel: zorgde voor een 22e? plaats op het NK sprint.

Eutin (bundesliga) – Voor het eerst een 34-er gelopen op een 10k in een OD race.

Didam – Als 4e in kopgroep uit het water in een veld met(/voor) redelijk veel sterke zwemmers.

Werl (bundesliga) – Fan-gruwelijk-tastische fietsbenen, daardoor voor het eerst in de kopgroep van een bundesliga wedstrijd en überhaupt voor het eerst in de kopgroep bij een stayerwedstrijd. Jammer dat ik daarna in de wissel de verkeerde schoenen aantrok, want ook het lopen ging nog hard.

Münster – Tja, daar was ik écht moe.

Nordseeman – Goed gezwommen en Fan-über-gruwelijk-tastische fietsbenen en een OVERWINNING!

Veenendaal (eredivisie) – Uhm.. zelfs met de beste wil van de wereld kan ik hier moeilijk wat positiefs van maken. Nouja, fluitend een nipte 35-er lopen op de afsluitende 10k, misschien.

Almere – Fan-bizar-über-gruwelijk-tastische fietsbenen. Jammer van die lekke band.

Ik hoef het komende seizoen maar één ding te doen: die zwemarmen van Didam, combineren met de fietsbenen van Almere en die combineren met de loopbenen van Eutin. Dan weet ik zeker dat het voor veel mensen lastig wordt om mij te verslaan. Maar het is een lastige puzzel. Een belangrijk deel van de puzzel is volgens mij, om meer halve en hele triathlons te doen: Ervaring. Een tweede belangrijk punt, is meer ruimte in mijn schema om te trainen en/of te rusten. Minder wedstrijd en vooral minder stayerwedstrijden. Om die reden heb ik besloten om niet meer in de bundesliga en de eredisvisie te starten en het vizier volledig te richten op de lange afstanden. Natuurlijk zal ik wel korte wedstrijden doen, maar dan specifiek gericht op de lange afstand en dus zal ik er eerder voor kiezen om hier niet-stayer wedstrijden in te plannen. Want van één ding ben ik wel zeker: het moet anders. Nouja en ik ben er ook zeker van dat ik hard kan zwemmen, fietsen en lopen, maar het is niet gelukt om hard te triathlonnen en dat is wat mij betreft het enige dat telt.