«

»

4e bij Holland triathlon Almere (NK lange afstand)

Na één geslaagde piek in Nieuwkoop dit jaar (4e bij het NK halve triathlon) en één mislukte piek door het uitvallen in Klagenfurt, was ik wel wat zenuwachtig voor de wedstrijd in Almere. Het kon bij deze derde piekwedstrijd twee kanten op: Bij succes in Almere zou het seizoen voor 66% slagen en 33% mislukken, bij een mislukking in Almere zou het omgekeerde het geval zijn. Een grotendeels mislukt seizoen is natuurlijk geen grote motivator voor alle training de komende winter die voor de deur staat, dus ik was gebrand op succes. Wat ‘succes’ is, kun je van te voren moeilijk vaststellen. Je roept iets als ‘podium’, maar weet dat dit van zoveel factoren afhankelijk is dat je eigenlijk beter achteraf pas kan zeggen wanneer een wedstrijd succesvol is. Niet alleen je eigen niveau is daarbij een belangrijke factor, maar ook het niveau van je concurrenten. Beiden was dit jaar vrij hoog, maar het loopniveau van de concurrentie was werkelijk onnavolgbaar. Ook als ik het kortere parcours verdisconteer in de extreem snelle eindtijden, denk ik nog steeds dat het niveau hoog lag. Zelf kon ik tot-en-met het fietsen heel aardig meekomen. Of beter: dankzij het fietsen. Het zwemmen was namelijk weer net niet goed genoeg, halverwege moest ik de groep laten gaan en ik kreeg daarna in 1,8 km nog een dikke twee minuten aan mijn zwembroek.

Maar ik was niet in paniek. Het was heerlijk weer, ik voelde me prima en toerde rustig en relaxt door de polder. Totdat na een kilometer of vijfentwintig Wijnalda voorbij kwam en mij sommeerde mee te fietsen. Tja, dan moet je wel hè. Ik zet even aan, nestel mijzelf op RUIM tien meter –om problemen te voorkomen- en als ik merk dat ik de jagende Wijnalda eigenlijk vrij goed kan volgen en zelfs redelijk comfortabel een taaie Powerbar-reep weg kan eten, weet ik dat het met de fietsbenen vandaag wel goed zit en ben ik Chris Brands dankbaar voor alle moorddadige fietstrainingen waarmee hij de afgelopen weken mijn schema heeft gevuld. Ik neem een keertje over, Wijnalda doet hetzelfde en het duurt niet al te lang of we rijden naar de groep achtervolgers op de vliegende Edo. Het verschil met laatstgenoemde is groot. De groep bestaat –dacht ik- uit Vasseur, Smits, Scheltinga, een Belg, Wijnalda, Boot en mijzelf.

Ergens in de derde fietsronde besluit ik om een tijdje stevig op kop te gaan fietsen. Misschien dat we wat mensen kunnen lossen en anders weet je maar nooit wat het met de loopbenen van de concurrenten doet. De concurrenten zijn stuk voor stuk goede lopers en ik weet dat ik de marathon vast harder zal lopen dan vorig jaar (3h18), maar het wordt mijn tweede marathon dus ik maak mij niet echt illusies dat ik de concurrenten hierop zomaar klop ga geven. Dat laatste klopte als een bus. Ik loop welliswaar aanzienlijk sneller en ook wel wat gemakkelijker dan vorig jaar (3h03 (ja-haaa het was iets korter ja)), maar verlies toch een dikke twintig minuten op het afsluitende onderdeel. Heb je dan te hard gefietst? Nee. Ik heb dan te langzaam gelopen.

Verder is het verhaal wel bekend denk ik: heel kort voor de liefhebber: Edo start met lopen tien minuten voorsprong op Wijnalda, Boot en ondergetekende en op onze beurt wisselen wij drie minuten voor Smits, Vasseur en Scheltinga. Edo en Boot zijn behoorlijk naar de haaien, ik loop gewoon niet snel genoeg en Wijnalda, Vasseur en Smits zijn dan uiteindelijk een klasse apart op de marathon.

Desalniettemin kan ik tevreden zijn, met name over het fietsen. Meer dan dat! 4h32m fietsen op een parcours wat half Almere doorkruist had ik zelf op voorhand aangeduid als een onmogelijk opgave en zelfs Chris Brands gaf na toetsing van het fietsparcours aan dat het een ‘knappe jongen’ zou betreffen ‘die hier 4h30 fietst’. Bij-na 40km/h over 180 km! Het is handig om zo snel te fietsen (het scheelt tijd namelijk), maar het zou ook mooi zijn om dit in de toekomst te combineren met een goede marathon -we doen immers aan triathlon en niet aan hard fietsen- of beter met een uitstekende marathon. Op dit moment is een uitstekende of misschien zelfs formidabele marathon vereist om op een NK podium te komen. Dat is natuurlijk alleen maar mooi. Het zou weinigzeggend zijn om met een halfbakken marathon het podium te bestijgen. Achja, daar gaat we de komende jaren maar eens aan werken dan. Wie weet!

Voor nu ben ik natuurlijk tevreden. En mag het ook? 3,8 km zwemmen in 0h52m, 180 km fietsen in 4h32m en 42.195 km hardlopen in 3h03m, eindtijd: 8h32. Dat is gewoon vrij hard en het is altijd lekker om je seizoen hard af te sluiten.

 

 

5 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Jetse

    he JR, gefeliciteerd met je topprestatie. Maar dat mag natuurlijk ook wel als je voorbereiding zo perfect is dat zelfs de kleur van je fiets matcht met de gebouwen in Almere :-). Geniet ervan!

  2. admin

    Je onderschat mijn invloed: de kleur van de gebouwen heb ik laten matchen met de kleur van mijn fiets! Maar bedankt! Jullie krijgen nog 25 euro van me 😉 Waar was je trouwens met zwemmen vanavond? Volgende week wel weer? Dan binnen zwemmen hè.

  3. Trudie

    Top JR! Ben trots op mijn brother!

  4. Luuk

    Hey Jan-Roelf, gefeliciteerd! Heel netjes, en leuk om je verhaal te lezen. Klopt het als ik zeg dat je vorig jaar met deze tijd 1e was geworden?

  5. admin

    Dank! Dat klopt inderdaad. Alleen de omstandigheden waren dit jaar beter en het parcours was wat aan de korte kant (relatief uiteraard). Wat dat betreft mag je zeker tien minuten bij de tijd optellen om het te kunnen vergelijken met vorig jaar.

Reacties zijn uitgeschakeld.